Hey, Belyash

Bola bola bo'lganida,
U bola ekanini bilmasdi,
Atrofdagi hamma narsaning joni bor edi
Va barcha jonlar — bitta edi…
(Peter Handke)

Hammamizning bolalik yoki ilk yoshlik davrimizdan asosiy xotiralarimiz bor: daraxtlar kattaroq bo'lgan, ranglar yorqinroq tuyulgan va biz bilan sodir bo'lgan har qanday voqealar hech qachon, hech qayerda va hech kimda bo'lmagan eng muhim va takrorlanmas voqealar sifatida idrok etilgan davr. Hamma narsa juda o'tkir edi va, o'shanda bizga tuyulganidek, o'chmas izlar qoldirardi.

Ammo besh, o'n va shunga o'xshash yillar o'tgach, biz o'sha tomonga, o'sha joylarga, o'sha yuzlarga tikilishga harakat qilamiz — va… hidlar paydo bo'ladimi? Siluetlar? Bizni o'rab turgan yorug'lik dog'larimi? Barmoqlarimiz uchida va ko'z chekkalarida quriyotgan namlik hissi bilan to'lgan shirin, sizlovchi noaniqlik. Garchi bu juda shaxsiy va butunlay boshqacha bo'lishi mumkin bo'lsa-da. Biz shu haqda spektakl yaratdik, ammo, ehtimol, yana boshqa narsa haqida ham chiqdi…

Bizning «Hey, Belyash» spektaklimiz — o'n besh yoshli bolaning tarixi orqali ko'zdan kechirilgan tush bo'lib, u birinchi marta nimanidir yo'qotganini va topganini his qildi.

Pyesa — Nilguna Bahromzoda
Postanovka — Maksim Fadeyev

Kechikib kelgan tomoshabin, zalga kiritilmaydi. Iltimos, oldindan kelishingizni so'raymiz.